تانى يوم رحت الشغل والمحادثة الغريبة بتاعة امبارح ده بتتعاد فى راسى وحاسة بحاجة غريبة مش عارفة ايه هى.
فى الشغل كان يوم عادي برضه مضغوط ومليان تفاصيل، ايمان جد ومابتبتسمش خالص.
رجعت البيت -انا متعودة اول ما ادخل احدف الجزمة من رجلى بسرعة ع الباب وافك شعرى- وانا باعمل كده لقيت محمود فى وشى ووشه مابيتحركش، قلتله ازيك، انت رجعت قبلى، ماردش على، شاورلى بصباعه عشان اقرب منه وهو مابينطقش، رحتله فضل ساكت وباصص لى، قلتله عايز ايه يا محمود، فضل ساكت.
وبعدين قال "طلعى صدرك بره" سكتت وماسمعتش كلامه - مع انى عايزة اللى هو بيقوله ده بس مش قادرة اسمع كلامه حاسة ان فيه حاجة مهينة- لقيته مسكنى من ايدى جامد ورمانى على الكنبة، اتخضيت وجيت اقوم رمانى تانى جيت اقوم تانى رمانى تانى على الكنبة "مش هاسمحلك تتحركى" ومسك التليفون واتصل "هانى، دلوقتى" قلتله "يعنى ايه اللى انت بتعمله؟" ماردش.
هانى جه ومحمود فتحله ولقيته ماشى ناحيتى بخطوات بطيئة ووشه مابيتحركش وقاللى "لمى شعرك"
انا كنت حاسة فى اللحظة ده أن جسمى بيتلج ومع انى عايزة اتكلم أو أغضب مش قادرة لا أتكلم ولا أغضب.
وقف قصادى وقال لمحمود ايه اللى بيحصل دلوقتي قاله انا متضايق والمفروض انها تدينى صدرها وهى رافضة. قام قال بلهجة حازمة وهو مش باصصلى "نراجع الاتفاق مع بعض، لما محمود يكون متضايق هيرضع بزازك حالا وقت مايقول وانت اللى مسؤولة تطلعيهم وبص ناحيتى ساعتها وحسيت أن قلبى بيخبط فى صدرى ولو انتى اللى مضايقاه هيعبطك وانت المسؤولة عن انك تكشفى ط...)
انا حسيت انى هيغمى على انا عمرى ما قلت الكلام ده ولا سمعته قبل كده.
يعنى احنا دلوقتي هننفذ الاتفاقين لأنه متضايق وكمان انتى السبب انه متضايق.
"اتفضلي نفذى" قالها بصوت هادى، فضلت قاعدة مكانى. "آخر مرة هقولها وصوته بقى عالى ومخيف "اكشفى بزازك"
مسكنى من ايدى الاتنين وقفنى وفتح البلوزة بسرعة (طلعت بكبسولات طلع محمود اشترالى كل البلوزات بكبسولات) وطلع من جيبه سويس نايف وقطع البرا من النص بسرعة جدا لقيت نفسى مكشوفة تماما.
بسرعة لفنى وخلى ضهرى ليه وقلعنى البليزر ورفع ايدى الاتنين فوقى وفى نفس الوقت شعرى شاددهولى لفوق ولقيت محمود بيقرب من صدرى ويلحسه وحط الحلمات فى بقه بيبدل بينهم. حاسة بإهانة واستثارة وخوف فى نفس الوقت قعد كتير I felt it took forever ولما خلص ضرينى على وشى بالقلم.
"دلوقتى عايز تعبطها؟" هانى بيكلم محمود، محمود شاور برأسه، "عايزها واقفة ولا نايمة على بطنها ولا على ركبتها؟" قالوا ايديها تلمس رجلها وط...ها لى.
لقيته لفنى بسرعة و شدنى من شعرى جامد نزل راسى ناحية الأرض وقاللى امسكى رجلك بايدك -انا ساعتها مفيش اى نفس للمقاومة عملت اللى قال عليه- ، قال لمحمود "ع الهدوم؟" قالله "لأ ع ال bare" فهانى شد الچيبة بتاعتى لفوق ونزل الشراب الكولون ونزل الاندروير وجه وقف قدامى ماسكنى من وسطى عشان يضمن انى ماتحركش. انا سامعة صوت نفس محمود عالى واستنى شوية -انا كنت حاسة ان الوقت طويل كأن الساعة وقفت وحاسة انى زعلانة على نفسى أن ده بيحصل واحد ماعرفوش بي expose me كده والتانى بيعمل اللى هو عايزه الغريب انى حاسة انى زعلانة من نفسى انى مزعلاه وانى مش عايزة ازعله- فجأة قطعت افكارى اول ضربة كانت جامدة وصوتها عالى وبعدين سكون فى الأوضة وفى دماغى ،وبعدين الضربة التانية فى نفس المكان، انا حسيت انه فعلا بيفرغ غضب مش بيضربنى، بيرفع أيده على الآخر وبيضربنى، الضربة قوية بتغير حاجة فيا كأنها بتعطلنى وبعدين اللى بعدها فى نفس المكان حاسة انى باتهز من جوايا وفضل يضربنى بعزم ما فيه بنفس الريتم فى نفس المكان اللى بقى يوجعنى جدا بس مش قادرة اعيط، حاسة ان العياط واقف فى زورى، لحد ماخلص وقعد على الكنبة فهانى سابنى.
سكوت فظيع فى المكان انا قعدت على الأرض ماحاولتش اعدل هدومى ومحمود على الكنبة وهانى واقف مابيتكلمش.
بعد شوية هانى كسر الصمت وقال ده كان الاتفاق واتنفذ دلوقتى جه دور العقاب. انا باصة فى الأرض ومش قادرة اتكلم ومحمود ولع سيجارة.
هانى قاللى قومى اقفى اقلعى هدومك كلها وروحى عند السفرة ووطى عليها. قمت بالراحة من مكانى وانا بانفذ اللى قاله زى الروبوت قلعت البلوزة والچيبة وحطيتهم على الكنبة وبعدين نزلت الكولون والاندروير ومشيت ناحية السفرة ونمت عليها.
سمعت صوت فك الحزام وبعدين هانى قال "هاعبطك بالحزام ٤٠ مرة مش عايز حركة مش عايز صويت، نزلى وسطك تحت، طي..ك فوق لو نزلتيها هاعيد الضربة"، مسكت فى طرف الترابيزة الناحية التانية عشان ماتحركش ونزلت وسطى لتحت ف ط.. اترفعت فوق لوحدها، وقاللى "هاتعدى الضرب، مستعدة؟", قلت "ايوة مستعدة"
اول ضربة، صوت الحزام عالى أول مرة اتضرب فى حياتى، قلت واحد.
التانية نزلت عليا ووراها التالتة الرابعة الخامسة هانى بيضرب على طول دراعه بسرعة مش لاحقة اخد نفسى وانا باعد ٢,,٣,,٤,,٥.
وقف لحظة وبعدين ضرب تانى وانا باعد ٦,,٧,,٨,,٩ باحاول ماعيطش بس جيت اقول ١٠ اتخنقت بالدموع وصوتى ماطلعش.
هانى قال هاعيد الضربة ده ورفع الحزام وضربنى تانى قلت ١٠ وانا باعيط.
هانى كمل ضرب وانا بقيت حاسة بوجع الضرب بيزيد كأن بيمشى بولاعة على مكان الضربة اللى فاتت حاسة بلسع فظيع مش قادرة حاسة انى عايزة اتحرك وباعد ١١,,١٢,,١٣,,١٤,,١٥
وقف ثوانى وبعدين ضرب تانى ١٦',,١٧,,١٨,, مش قادرة استحمل الألم، قلت مش قادرة وانا باعيط قال عدى وانت ساكتة قلت ١٩,,٢٠.
وقف شوية وقاللى انا مش عايز اسمع صوتك انتى دلوقتى بتاخدى عقابك وانتى ساكتة.
وكمل ضرب وانا باعيط وجوه مخى باصرخ واقول ماتتحركيش ٢١,,آه,,٢٢,,,٢٣,آه٢٤,,٢٥.
هانى وقف وقاللى دلوقتى هاتعدى وتقولى محمود اعمل فيا اللى انت عايزه بعد كل ضربة.
رفع دراعه على الآخر ونزل على بالحزام ٢٦ محمود اعمل في اللى انت عايزه، ٢٧ محمود اعمل فيه اللى انت عايزه، ٢٨ محمود اعمل فيه اللى انت عايزه، ٢٩ محمود اعمل فيه اللى انت عايزه، ٣٠ محمود اعمل فيه اللى انت عايزه.
انا من جوه هموت الوجع لا يحتمل كأنه ولع فيا بالنار والوجع بيزيد بسرعة مش قادرة استحمله ومش قادرة اتحرك برضه وانا باكمله عد وباقول اللى طلبه منى ....٣٩ محمود اعمل فيه اللى انت عايزه، ٤٠ محمود اعمل فيه اللى انت عايزه.
هانى وقف ضرب، وضرب بالحزام على الترابيزة جامد وقاللى هاراجع معاكى الإتفاق لو محمود متضايق هتعملى ايه؟" انا بصوت واطي "هاديله صدرى" "ولو متضايق منك وعايز يضربك ؟"وانا باعيط" هارفع الهانش عشان يضربنى"وقال لو جالى تليفون تانى من محمود انا هاجى وهتتعبطى فى المكان اللى انتى فيه انا مش هيهمنى حتى لو فين.
هابعتلك ليلى تشترى معاكى bra من اللى بيتفتح من قدام.
ماتتحركيش من مكانك وخد محمود ونزلوا من البيت.
To be continued

فى ناس يا جماعة بتخطف قلوبنا غصب عننا والله
حد اتخطف قلبه قبل كده ؟

يوم الثلاثاء رحت الشركة وانا قلقانة لالخبط فى الكلام أو مابقاش presentable كفاية، لبست بليزر على نفس الهدوم اللى بالبسها، اللى عملى الانترڤيو هو هانى اخو محمود قاللى انا فاهم انك ماشتغلتيش خالص قبل كده، قلتله آه بس هاتعلم بسرعة، قاللى انت هتشتغلى في قسم المحاسبة، ده محتاج منك تركيز واحترام للوقت والمواعيد، انتى مش هتضطرى تتعامل مع ناس كتير بس الشغل لازم يطلع مضبوط مش مسموح بالغلط فيه، قلتله اوكى، قاللى فيه تفاصيل كتير بقى هاعرفك على إيمان زميلتك فى قسم المحاسبة تشرحهالك وتقولك ايه اللى مطلوب منك والخطوط الحمراء اللى تخص الشركة فى العموم واللى تخصك انتى. وعلى فكرة ده مش ال dress code هنا خالص. ابتسمت كده وماقلتش حاجة.
هانى: ايمان تعالى هنا اعمليها ال orientation وخدى بالك هى هتفضل معاكى شهرين انتى المسؤولة عن تعليمها يعنى الغلطة فى وشك انتى الشهرين دول.
ايمان: اوكى يا استاذ هانى.
أنا: 'شكرا يا هانى" بقول كده وانا باقوم مع ايمان.
هانى: "أستاذ هانى" وهو بيبصلى جامد.
اتكسفت شوية الحقيقة، ايمان خدتنى تشرحلى الدنيا بتمشى ازاى وورتنى الsheets اليومية اللى بتدخل وبتخرج.
ايمان: الرد على الإيميلات يبقى instant لأن ال input بيتغير كل شوية لازم تتابعيه على طول، انتى هتريبورتى لى ولريم اللى ماسكة القسم بتاعنا، لازم تيجى فى الميعاد. الدريس كود هنا مافيهوش هزار، لازم pencil skirt و formal blouse وعليهم بليزر وترفعى شعرك وتلبسى كولون ڤوال.
انا: ليه ده كلى ده انا حتى office based مش هقابل حد.
ايمان بصتلى جامد وقالتلى مفيش هزار فى الكلام ده اللى بيغلط هنا بيزعلوه..
انا: اوكى
ايمان: هتبتدى بكرة، فى العادى هتيجى ٨ بس الشهرين الأولانيين هتيجى ٧:٣٠ وتمشى ٤:٣٠.
انا: اوكى" وانا لسة باقول كده سابتنى ومشيت.
انا طلبت اوبر وروحت ولما محمود رجع قلتله اللى حصل وقلتله لازم اشترى هدوم مناسبة فقالى اوكى هاجى معاكى نختار سوا قلتله اوكى ونزلنا بعد الغدا جبنا ٧ بلوزات فورمال وpencil skirt واحدة سوداء وواحدة كاروهات وقلت انا عندى البليزر الاسود وجبت واحد كمان.
انا: اه محمود نسيت الكولون يالا نجيبه جه معايا وجبنا كولونات كتير بيچ واسود.
تانى يوم رحت ٧:٣٠ زى ما اتفقت وقعدت مستنية فى نفس المكان لحد ما الناس بدأوا ييجوا وشفت ايمان وفضلت معاها طول اليوم، هى بتتكلم جد جدا وكلامها مقتضب وقصير وto the point ومش بتعيده فأنا كنت مركزة جدا.
فضلت كده الاسبوع الأول كل يوم اروح ٧:٣٠ وأرجع ٤:٣٠ اعمل الأكل واتفرج على التليفزيون شوية وبعدين انام أو لو هاغسل هدوم اغسلها.
على آخر الأسبوع بقى عندى صداع وتعبانة، محمود كعادته بيزن ويعيد اى حاجة عايزها ومش بيصبر فأنا بقيت ادخل البلكونة كتير اعمل قهوة واشربها أو اكلم صاحبتى فى التليفون.
لحد ما فى يوم فى تانى اسبوع شغل محمود قعد يتكلم مع حد فى التليفون ويزعقله ودخل من البلكونة ورمى التليفون على الكنبة وقاللى بصوت حازم "طلعى صدرك بره" سكت وفضلت باصة له، قاللى انتى سمعتينى، فضلت باصة له ومش بارد عليه.
شدنى من هدومى ناحيته فضربت أيده وقلت له مش وقته. قاللى انا اللى اقول وقته امتى مش انتى. قلتله لأ انا مش موافقة، قاللى انتى كده بتزعلينى. قلتله "it's not about you" انا تعبانة ومقريفة وده مش وقت مناسب.
محمود: تانى يا سمية انا بقولك انا اللى اقول اذا كان الوقت مناسب ولا لأ.
دخلت الأوضة وسبته بره وقعدت اكلم صاحبتى فى التليفون، كنت باشتكى منه من غير ماحكى طبعا الموقف الغريب ده.
الأيام اللى بعدها مابقيناش بنكلم بعض بقيت ارجع من الشغل اعمل الأكل وادخل الأوضة اقفل على نفسى أو أقف فى البلكونة اشرب قهوة أو اكلم صاحبتى فى التليفون.
لحد ما فى يوم محمود قاللى هانى اخويا ومراته ليلى معزموين عندنا بكرة.
انا: بكرة؟ انا كده هالحق اعمل حاجة؟ وبعدين ده يوم فى وسط الاسبوع يعنى كلنا عندنا شغل.
محمود: مش مشكلة اعملى اى حاجة أو ممكن نشترى اكل جاهز.
تانى يوم رجعت من الشغل جرى على المطبخ عملت بفتيك ومكرونة ووضبت اللى قدرت اوضبه ولبست فستان واستنيتهم مع محمود.
جم الساعة ٨ ،هانى عنده ٣٩سنة وجسمه كبير وشكله بيخوف ولابس بدلة برضه، غريبة انا ماشفتوش ابدا من غير بدلة.
مراته ليلى ٣٥ طويلة وجميلة وelegant جدا بتلبس شيك، لبسها انسيابى بتلبس حرير تقريبا واكسيسوريز دهب وشعرها اسود وطويل وناعم وبشرتها بتلمع وريحة البارفان بتاعها سابقاها.
دخلوا وطلبنا منهم يقعدوا على السفرة وانا مجهزة الأطباق قدام كل واحد ورحت جبت اطباق التقديم من المطبخ.
كان معاهم حاجات حطوها على الكنبة ماخدتش بالى ايه هى، هانى حط على السفرة ازازة نبيد احمر ومحمود فتحها وقالى هاتى كاسات، رحت جبت، لمحمود صب فى ال ٤ كاسات وهانى قاله " لأ هى عندها شغل الصبح" ورفع دقنه ناحيتى.
بعد ماخلصنا باشيل الأكل ومحمود قالهم هافرجكم على الشقة على ما سمية تدخل الحاجات المطبخ.
رجعت لقيتهم اتفرجوا وليلى قالتلى احنا حطينالك هدية البيت الجديد جوه، مبروك.
قعدنا فى الانتريه نرغى شوية وشربوا تانى، لقيت هانى بيقول لمحمود هى عاملة معاك ايه؟ محمود قال له فى العموم كويس بس هى اليومين دول مزعلانى.
هانى: يعنى ايه مزعلاك؟
محمود: اتفقت معايا اتفاق ومش راضية تمشى عليه.
هانى: ايه الاتفاق؟
محمود: لما اكون زعلان وحاجة مضايقانى انى ارضع صدرها ولما تضايقنى اضربها.
انا فتحت بقى من الذهول مش قادرة أصدق هو بيقول قدامهم ايه....
هانى: من غير مايبصلى " لا ده كده لازم عقاب اللى يتفق على حاجة وماينفذهاش يتعاقب"
لقيت محمود وليلى بيهزوا رأسهم بالموافقة.
"ايه الإحراج ده!" انا بافكر "مش معقول ايه اللى محمود بيقوله ده؟!"
هانى: بصوت حازم "الاتفاق هيتنفذ وانا هاتأكد بنفسى انه هيتنفذ, ياللا اسيبكم تصبحوا على خير".
باقى الليلة ماتكلمتش ولا كلمة اخدت دش ولبست night dress من غير حاجة تحته ولقيت على الكومودينو body lotion بريحة الفانيليا من بادى شوب.....
To be continued

محمود جوزى دلوقتى عنده ٣٦سنة بس شعره كله ابيض وشكله إلى حد كبير وسيم وطويل وlean, معظم الوقت بيلبس كاچوال الا لو فيه مناسبة، انا بالبس هدوم ملونة (فستان أو توب مع slim jeans) انا قصيرة اوى وجسمى صغير وشعرى طويل وبنى، هو بيروح الشغل كل يوم بس بيرجع فى أوقات مختلفة، انا مابحبش الخروج بس ساعات بنخرج نروح مطعم او كافيه لو هو حابب ولسة مع أن بقالنا شهر متجوزين لا زرنا حد من عيلتنا ولا حد زارنا.
قلتله على الغدا انا عايزة اشتغل يا محمود انا باقعد كل يوم فى البيت مابعملش حاجة، بكلم صاحبتى فى التليفون بس.
قاللى ممكن تشتغلى فى الشركة بتاعة عيلتنا، اخويا هانى هو المدير دلوقتى، هكلمهولك. قلتله اوكى كويس، قاللى حضرى ورقك وال CV بتاعك وانا هكلمه، قلتله اوكى.
فعلا حضرت ورقى اول ماخلصنا أكل وبعتهوله على الإيميل بتاعه وهو بعته لأخوه واستنيت الرد.
بعدها بكام يوم محمود رجع من المكتب متنرفذ بدرى اوى، قلتله مالك ماردش على، قلتله اعملك حاجة تشربها قاللى تعالى هنا. رحتله قاللى افتحى زراير البيچاما بتاعتك، قلتله ليه؟ قاللى افتحيهم.
فعلا فتحتهم، قاللى اسمعى اللى هقولهولك ده كويس وصوته جد جدا وواضح وعالى شوية عن العادى بتاعه.
لو حسيت انى متضايق هتدينى صدرك ارضع منه ولو كنا فى الشارع او فى العربية هنروح البيت حالا ومن غير ما قولك هتطلعيهولى وتديهولى فى بقى.
انا حسيت أن مخى بيسيح وهو بيقول كده وباقول لنفسى "ايه قلة الأدب ده؟"
ولو انتى اللى ضايقتينى هشاورلك بايدى هتكشفى "هانشك" وتوطى قدامى وهاضربك عليه لحد ما احس انه كفاية.
"إيه اللى هو بيقوله ده؟!" انا واقفة متنحة تماما حاسة ان ده فيلم باتفرج عليه.
قاللى اتفقنا؟
أنا:....
محمود: دلوقتى صدرك فى بقى
انا:...
محمود: "صدرك فى بقى" بحزم وبصوت عالى جدا
حسيت انى مشلولة وهو بينزل عليه وبيبوسه ببقه وبعدين يلحسه بلسانه وبعدين قعد يمص فيه زى البيبيهات.
خلص ونزل راح الشغل تانى وانا مذهولة ومش فاهمة ايه معنى اللى بيعمله ده. رجع من الشغل وماجابش سيرة الموضوع خالص ولا كأنه حصل.
بالليل واحنا قاعدين مع بعض قاللى هانى رد على الإيميل والانترڤيو بتاعك يوم الثلاثاء، استعدى كويس. فحسيت بكذا شعور مع بعض فرحة وحماس وتأهب وخوف، وقعدت اراجع فى مخى اقول ايه وارد ازاى والبس ايه....
To be continued

بعد أسبوع فعلا اتجوزت محمود وسكنت فى المعادى كان بيروح الشغل بشكل مش منتظم شغله قريب من البيت، كنت طبعا أول مرة اجرب الحاجات ده، كان بيقعد يعمل حاجات كتير وياخد وقت طويل فيها، يعنى كل حتة بيبوسها ويحط لسانه عليها ويلمسها قبل ما يكمل ويبقى جوايا، انا ماتخيلتش انى ممكن احب الحاجات ده بس كنت باحس بكل حاجة بيعملها، كان بقالنا مع بعض شهر بس كنت لسة ماحبتوش، مش عارفة احبه، وكان لما بيطلب حاجة (أى حاجة، أكل، عايز يخرج، عايز ينام معايا،...) يقعد يطلبها كذا مرة لحد مايزهقنى وساعات بابقى مش عايزة ده دلوقتي، فى يوم كنت نايمة جنبه والصبح بدرى اوى صحيت على احساس غريب، مافهمتش، لقيته فاتح البيچاما بتاعتى ورأسه جواها وشايفة شعره الأبيض ده بيتحرك، قلتله بتعمل ايه؟ قاللى بابوس صدرك- انا كان صدرى كبير شوية مع انى جسمى كان صغير جدا- مع انى حاسة بحاجة لطيفة سألته ليه بتعمل كده؟ قاللى انا عايز كده، فتحركت قاللى بصوت واضح وأعلى "عايزه فى بقى" بلهجة آمرة، فضل يعمل كده نص ساعة!!!!
بعدها بكام يوم وانا باتفرج معاه على فيلم لقيه بيزحلق التوب بتاعى من فوق وبيعلق صدرى عليه وحط الحلمة بتاعتى فى بقه، قلتله فيه ايه يا محمود قاللى مش عايز اسمع صوتك وماتتحركيش، انا بقيت حاسة بإثارة وعمالة تزيد فلقيت نفسى باتحرك طبعا، لقيت خبطة قوية نزلت على "الهانش" اتخضيت جدا، "ايه اللى هو عمله ده؟" ماعرفتش اتحرك فعلا لما هو عمل كده، قعد برضه وقت طويل وانا ماسكة نفسى ماتحركش. بعدين بص فى عينى وقاللى لو عملت كده تانى واتحركتى أو اعترضتى هاضربك. ابتسمت كده حسيت انه بيقول كده وخلاص....
To be continued

نمت وانا متضايقة جدا والصبح فضل التليفون يرن غالبا البنك اللى هاعمل معاه الانترڤيو ماردتش بقى مش عارفة اقولهم ايه.
على العصر سمعت ناس فى الصالون ولقيت ماما بتخبط على وبتقول يالا البسى حاجة لطيفة لأن الضيوف جم، باباكى هيخلص اتفاق وانت هتدخلى فى الآخر تسلم عليهم وقفات الباب بسرعة ومشيت، انا كنت هاتجنن، ايه ده؟ بيتفقوا مع واحد انا ماعرفوش على حاجة تخصنى وتخص حياتى كلها، ولا حتى عارفة اسمه ولا شكله. قمت لبست فستان مشجر وعليه كارديجان اخضر وجزمة باليرينا ونزلت، فضلت واقفة قدام باب الصالون، لقيت بابا بيضحك ويقولى تعالى ماتتكسفيش.
لقيت ٢ رجالة واحد شعره ابيض خالص بس شكل وشه شاب صغير وطويل وlean ولابس بدلة سليم فيت والتانى طويل وجسمه فيه عضلات قوية وشعره اسود وبدقن، بابا قالى ده مهندس محمود على الراجل اللى شعره ابيض ووسيم ودى بقى بنتى سمية فسلم على بحرارة وأدب وقعدنا كلنا.
قعدوا يتكلموا مع بعض وفهمت أن محمود ده هو العريس واللى قاعد ده هانى اخوه وان محمود عنده مكتب ديكور وبابا كان بيقوله انى حابة اشتغل بعد الجواز فهو ابتسم كده ومقالش حاجة، هو كان لطيف ومجامل كده وأخوه ده ساكت مش بيتكلم خالص.
لقيت بابا فجأة بيقولى يالا يا سمية روحي على اوضتك فطلعت وفضلت سامعاهم شوية وبعدين سمعتهم خارجين وبابا وقف يكلم ماما قالها الخميس اللى جاى.....
يا ربى ايه ده ماحدش بياخد رأيى فى حاجة خالص فى البيت ده؟!...
على العشا وانا بأكل معاهم قالولى خلاص الاسبوع الجاي هتبقى فى بيتك. انا تنحت شوية وبعدين قلت يعنى انتم مش بتقولى حاجة خالص، طب ولا لحقت اتعرف عليه ولا عارفة هابقى ساكنة فين ولا هاعمل البيت ازاى...
بابا برق لى وماما بصت فى طبقها ساكتة
بابا قال بطريقة حازمة بكرة مامتك هتنزل معاكى تشترى اللى محتاجاه، لسة هافتح بقى بابا قال بحزم على اوضتك مش هتكملى أكل معانا....
طلعت فوق وقعدت اعيط....
To be continued

انا سمية عندى ٢٣ سنة اتخرجت السنة اللى فاتت من كلية تجارة، مابحبش الخروج اوى ومليش غير صاحبة واحدة بأكملها كل فين وفين اشكيلها من بابا وماما، كنت عايشة معاهم لوحدى، اول ما اتخرجت قعدت على شغل فى البنوك القريبة من البيت ( التجمع) علشان انا معنديش عربية وكمان كسولة، فى مكانين ردوا علي وادونى معاد لانترڤيو. ليلة الانترڤيو لقيت بابا بيناديلى فى مكتبه (هو بيقعد فى المكتب معظم الوقت) وقالى سمية عايزك ضرورى، رحتله، قالى انت اتخرجتى خلاص ولازم تبدأى حياتك الخاصة، وانا قاعدة اسمعه باهتمام، قالى حبيبتي انت جايلك عريس، اتخضيت، قلتله يا بابا ايه يا بابا؟ لأ انا عايزة اشتغل،
بابا: ابقى اشتغلى لما تتجوزيه
انا: يا بابا انا فعلا قدمت على شغل وبكرة الانترڤيو بتاعى
بابا برق لى وقالى من غير ماتتكلمى معانا؟ بتعملى حاجة مهمة زى كده من ورانا؟
انا خفت من طريقة كلامه وتبريقه ومعرفتش ارد
بابا: العريس جاى بكرة وهتقابليه وهتوافقى عليه، هو ابن ناس ومن عيلة كويسة ومقتدر ومناسب ليكى
انا: بس يا بابا...
بابا: مش عايز ولا كلمة فى الموضوع ده تانى، اطلعى روحى اوضتك
خرجت من عنده وأيدى ورجلى بيترعشوا وجريت على ماما اللى كانت فى المطبخ بتعمل الأكل وبتتكلم فى التليفون جيت اكلمها شاورتلى انها مش فاضية فحسيت بغضب ورحت اوضتى، وقعدت اكلم صاحبتى فى التليفون وانا متضايقة جدا....
To be continued

انا عن نفسي بحب المستر او المستريس الي يركزوا ع الحتت الحساسه وقت العقاب وانا مذلوله زي كلبه زي الحلمه خرم الطيز الزنبور غير الادوات يكون مثقفين وعارفين الالعاب الي بتدخل جوا الطيز او الڤيبريتور او الشوكه الدواره الي بتشوك الحلمه وانوع المشابك وانواع الكرابيج يكون عارف ان القماشه المبلوله لو اتحطت ع الحلمه توقفها او حتت تلج لو حب يوقف الحلمه ف اقل من ثانيتين يكون خبره من الاخر احس كدا وهو بيعاقبني انه قاصد يوجع خرم طيزي او كسي او حلماتي دا اهم ما ف الموضوع ومش كل مستر او ميستريس بيفهمو ف الحجات دي يعني الاهم مايكونوش تقليديين يعني مش بس عقاب ضرب ورزع وخلاص لا يبقي عارف ازاي يخليني اتمتع بالعقاب وبحب الاوامر يعني يدخل حاجه ف طيزي ويقولي متوقعهاش ف اوقعها عشان اتضرب يقولي امشي زي الكلبه ادامي امسحي كذا شيلي كذا كل دا وهو ماشي ورايا بالكرباج ومتاح ليه انه يضربني لو معجبتوش حاجه كدا زي اشتراني وانا عبده اسمع كلامه ولو ماسمعتش اتضرب فاهمنني بتمتع بكدا اوووي .. وانتو بتتمعتو ازاي سواء الي بيعاقب او الي بيتعاقب ؟

ياجماعه ايه الحل مع البواسير انا بتعذب كل ماروح الحمام وبينزل دم كمان

ياريت حد يرد لو يعرف الاجابه غلط لبوس الدولفين مع لبوس البروفيند ولا عااادي